Czy to ja?

Ostatnio nie jest dla mnie zbyt dobry czas.

I to nawet nie dlatego, że wydarzyło się coś tragicznego czy po prostu złego.

Jeszcze nie.

Te złe rzeczy są dopiero przede mną.

A będzie ich naprawdę dużo.

Żyję zatem w oczekiwaniu na nieuniknione.

Na dużo gorsze dni po złych dniach.

Na fatalnie dni po gorszych dniach.

Na tragiczne dni po tych fatalnych.

Zaniedbuję zatem sen i jedzenie.

Nie pamiętam kiedy ostatnio spałem ponad 6 godzin w ciągu jeden doby.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio zjadłem śniadanie lub przed zakończeniem dnia pracy zjadłem coś więcej niż przysłowiową kromkę chleba.

Nie pamiętam też wszystkich dobrych rzeczy, które do tej pory się wydarzyły, bo mam przed oczami tylko swoje błędy i to, co mnie irytuje.

Nie mam zatem złudzeń, że przy moim trybie życia, koniec tego wszystkiego będzie pozytywny.

Nic co dobre, nie trwa w nieskończoność.

Patrzę i widzę jak się starzeję.

Patrzę i widzę jak mam coraz więcej ubrań, sprzętu, rzeczy i coraz więcej pieniędzy.

Patrzę i nie widzę w tym mnie.

No właśnie - gdzie w tym wszystkim ja?

Lista rzeczy niezrobionych, tych którymi powinienem się zająć albo tych, które bym chciał zrobić ciągle rośnie.

I to szybciej niż lista filmów czy seriali, które chce obejrzeć się w życiu.

I właśnie w tym wszystkim, naprawdę miło wspominam ojca. On cenił sobie proste rzeczy i proste przyjemności. Dla mnie był Panem Świata, bo wybierał proste rzeczy. Mógł mieć wiele i robić, co chciał. Dużo przeżył i mógł świadomie podejmować decyzje. Więc robił, co chciał. I nie słuchał przy tym innych.

Jego wspólnicy chcieli zamknąć firmę, a on postanowił ją od nich odkupić. I mimo gróźb, płaczu i szantażów mojej matki, nie ugiął się. Nie zmienił zdania.

Jak teraz przypominam sobie te wszystkie płacze, kłótnie, szantaże i inne cyrki, które robiła matka, aby zmienił zdanie, mam jeszcze większy podziw do tego człowieka.

Był kurewsko twardy.

Mimo całej swojej kruchości i przytłaczającej go ilości problemów.

Ponad 10 lat namawiałem go byśmy pojechali kiedyś do Stanów, do Miami, gdzie przenieśli się jego najlepsi przyjaciele i stale nas zapraszali. Stany zawsze były moim marzeniem. Chciałem je zobaczyć na własnego oczy i tego doświadczyć.

Ale nie.

On nigdy się nie ugiął. Mimo, że zwiedził pół świata, tam, nawet do swoich przyjaciół, którzy byli dla nas jak rodzina, nigdy nie chciał jechać. Zawsze mówił, że tam nie ma nic ciekawego, a wieżowce może sobie zobaczyć w Warszawie.

Po prostu nie miał na to ochoty. Nie miał też chęci odpocząć tak daleko od domu, nie miał też chęci uszczęśliwić Lewandowskich czy swoich dzieci takim spotkaniem po latach czy wyjazdem ku marzeniom.

To po prostu nie było jego. To nie były jego marzenia. On tego nie chciał, więc tego nie robił.

Nigdy nie dał się złamać w tym, czego nie chciał.

Choć jego walkę wewnętrzną widziałem nieraz, gdy siedział przy kominku i próbował znaleźć rozwiązanie na palący dosłownie go problem.

To jak wiele robił i jak wiele poświęcił zrozumiałem dopiero w maju 2018 roku, gdy w nocy obejrzałem film "Deja Vu".

Bohater tego filmu, Denzel Washington ma możliwość cofnąć się w czasie i zmienić przeszłość. I w pewnym momencie musi podjąć decyzję, którą z dwóch bliskich mu osób ratuje, a którą poświęca. I tak poświęcił tę, która była mu bliższa, bo ta druga miała większe perspektywy i mogła zyskać na życiu dużo więcej.

Kiedy nad ranem kończyłem oglądać ten film, długo nie mogłem się pozbierać. Po raz pierwszy od "La la landu" i nigdy już potem aż do dziś, skończenie filmu, nie wiązało się z długim wyciem na podłodze w salonie i tonami refleksji. To był dla mnie jeden z momentów przełomowych.

Wtedy, w kontekście wydarzeń z filmu, inaczej spojrzałem, na zachowanie ojca i jego motywy.

Bohater, który dokonuje poświęcenia, był dla mnie alegorią ojca - który mimo, że osiągnięć miał sporo, to jednak to, co najcenniejsze było dla niego za życia nieosiągalne.

I wtedy, w tamtym momencie zrozumiałem coś bardzo dziwnego. Doznałem jakby olśnienia, szamani i Bogowie do mnie przemówili, a do mojej głowy taranem weszły klarowne myśli.

Ojciec sporo osiągnął zawodowo i materialnie, ale jego rodzina była dla niego dnem i ciężarem.

Jego żona nigdy nie pracowała, nie dało się z nią rozmawiać i sprawiała pełno problemów, a gdy się one spiętrzyły do granic możliwości, wyprowadziła się. Córka nie odzywała się do niego blisko 12 lat, a gdy wchodził do pokoju, w którym była, uciekała w popłochu. Natomiast syn mimo, że miał sporo talentów, to został przy nim i nic nie robił. Bo nie mógł nic zrobić w tej sytuacji, bo jego ojciec nie tego chciał. Patrzył zatem jak on pije i całe dnie grał w gry albo coś robił w internecie.

W każdej z osób z tej rodziny był jakiś potencjał, bo przecież żonę wybrał sobie spośród innych, a dzieci nosiły jego geny i charakter. A mimo to... każdy od niego wyraźnie odstawał...

Dlatego postanowił sam pójść na dno, aby ratować nas. Aby dać nam nadzieję na lepsze życie. Zrzucić swoje brzemię.

Wiedział, że jeśli go już nie będzie, ktoś będzie musiał przejąć jego firmę, jego posiadłości i jego majątek. Jemu i tak to nie było potrzebne. Bo jeśli by było, wykorzystałby to za życia. Ale on wolał to zostawić na zstępnych.

I tak, po tym, gdy poszedł na dno, pewne cechy charakteru, nie duszone już przez ojca rodziny, zaczęły wychodzić zza lodowej kry. Przestały być przez niego blokowane i zaczęły odzywać się wyparte cechy, tyle czasu tam tłumione i będące w cieniu.

I tak z matki wyszedł egoizm, materializm i interesowność. Przestała być uprzejma i zaczęła wylewać z siebie jad.

Z siostry też wyszły pewne roszczenia, ale niewiele ponad to. Jej potencjał nie był jakoś mocniej rozwijany i jej osobowość nie zmieniła się w aż tak znaczącym stopniu.

Natomiast syn zaczął zmieniać się diametralnie...

Zmienił się ponieważ, ojciec nie widzący żadnych perspektyw przed sobą, przedawkowywał używki, aby dać im wszystkim wolność. Aby dać im wszystkim możliwość o decydowaniu o sobie, konfrontacji z problemami i możliwości pracy nad własną osobowością.

I to wszystko zrozumiałem oglądając "Deja Vu".

Jego śmierć była wyzwoleniem, nową drogą i nowym początkiem.

Kiedy oglądałem ten film, zrozumiałem to. Uderzyło mnie to i postanowiłem, że tak, chcę w tym trwać i korzystając ze swojej wiedzy i najlepszych cech ojca. I że dam radę.

I tak oto historia zatacza krąg. Bo utraciłem kolejne ważne mi osoby w życiu i muszę po prostu poleżeć trochę na ziemi, a potem wstać i wziąć się do roboty.