Miłość

- Kochasz ją? - zapytała mnie Ada.
- Nie, już nie. Nie chcę jej kochać - odpowiedziałem
- Dlaczego? - zapytała mnie dociekliwie, zaglądając mi w oczy z bliskiej odległości
- Bo nie chcę kochać kobiety, z którą nigdy nie będę. Nie chcę kochać kobiety z przeszłości - odpowiedziałem patrząc w sufit. Nie chciałem patrzeć na Adę. Nie chciałem patrzeć jej w oczy. Nie chciałbym by widziała smutek w moich oczach...

Jednak z tej odległości w jakiej byliśmy, ukrycie wszystkich emocji, które targały mną w tym momencie, było prawie niemożliwe. A zwłaszcza ukrycie tego przed samym sobą. Wiedziałem, że prawda jest inna nią to, co mówię. Ale mimo to musiałem to powiedzieć. To była rola tego aktora, co był na scenie i to była jego kwestia w tym momencie. Ten aktor miał to powiedzieć i już. I to pomimo tego, co wiedzieli wszyscy widzowie... tego spektaklu zwanym życiem.

To co Ada odpowiedziała, było dla mnie oczywiste na ogólnym poziomie. Coś niczym ludowe powiedzenie znane od lat. Ale nie umiałem tego wcześniej przełożyć na ten konkretny przypadek. W myślach waliłem się po łbie i jedna moja myśl goniła drugą. Zwłaszcza jak Ada odpowiedziała:

-"Przecież możesz ją kochać, nawet jak jest z przeszłości. I nawet jak z nią nie będziesz".

Ada była w tym momencie dla mnie za mądra. Za dużo podsunąłem jej książek do przeczytania i była świeżo po skończeniu "Belli" Setmana. Umiała więc zadać mi jedno pytanie, które przewróci cały mój system.

Moje uczucia nagle były niczym bokser miotany na ringu pod gradem ciosów, które dostał. Bokser, który właśnie dostał niezłą porcję ciosów i ma problem z odnalezieniem swojego narożnika. "FAKTYCZNIE!" było pierwszą myślą po ciosie. I zrozumiałem swój smutek, który chciałem ukryć. Zrozumiałem, że tak naprawę nigdy nie chciałem przestać jej kochać. Zupełnie tak, jakbym złożył jakieś śluby. Z drugą chwilą przyszło też zrozumienie. Zrozumienie, że jeśli kiedykolwiek bliski, albo mi albo moim krewnym umrze, to wcale nie oznacza końca miłości. Nie trzeba go nawet opłakiwać. Bo jeśli kochamy kogoś w sercu, to on cały czas będzie z nami. A chyba tylko jeden film pokazał to na ekranie...



W "Spidermanie" umiera wujek Ben, który wychowywał Petera od dzieciństwa. Ale czy ta śmierć jest zła? Czy jest zła dla Petera albo dla nas, jako widzów? Ciężko odebrać to jako złe lub wzruszyć się do łez, gdy mamy taką sytuację w kreskówce albo na początku filmu, zanim zdążymy zżyć się z bohaterem. Dopiero po śmierci wuja Bena, Peter jest w stanie przeistoczyć się w superbohatera. Nie pamiętam drugiego filmu, w którym byłaby ukazana przemiana bohatera w taki sposób. Nigdy by ona nie nastąpiła, gdyby nie zdarzyła się ta niby "tragedia".

Dlaczego "Spiderman" to moja ulubiona bajka z dzieciństwa?

BO JEST TAKA GŁĘBOKA.

Dopiero tragedia zmienia zwykłego szarego chłopaka ze szkoły średniej w superbohatera. Dopiero, gdy jest superbohaterem to musi radzić sobie z krytyką całego systemu, a nie tylko w szkole. Policja go postrzega jako złego, bo on robi im konkurencję. Bo jest od nich lepszy i skuteczniejszy. To samo było z Batmanem, co świetnie ukazał Nolan w "Batman: Początek". Miasto i prawo jest przeciw niemu. Robią mu zły PR. A tymczasem Peter będąc Spidermanem, przestał mieć czas dla babci. Nie mógł też prawdziwie się zakochać. Bo oto najsilniejszy człowiek w mieście, ma swoją własną intymną słabość. Że jego miłość jako człowiek do człowieka, byłaby zagrożona i nie mógłby realizować swoich bohaterskich czynów. Peter boi się, że ktoś mógłby jego miłość wykorzystać by pokonać jego, najsilniejszego. Paradoksem jest, że Parker ze swoim uczuciem może ujawnić się dopiero, kiedy osiągnie sukces jako Spiderman. Dopiero zyskując moce superbohatera, zmienia się na tyle, że wreszcie ma dostęp do tego typu dziewczyn. Ma dostęp do ich innych emocji niż tylko zwykła znajomość szkolona, jaka była do tej pory. Dopiero będąc superbohaterem, może mierzyć się z innymi silnymi. Czy to w szkole czy z przestępcami. Jednak mimo, że czasem któryś jest silniejszy lub jest ich kilku, to Spierman wygrywa.

Dlaczego tak się dzieje?

Pcha go do tego inteligencja, co jest niewątpliwie pokazane w filmie. Ale myślę, że jest z nim także cały czas miłość. Miłość do Marry Jane Watson. Rudzielca, który zauroczył go tak, że Spiderman walczy z podwójną siłą. To właśnie miłość daje mu taką wolę walki i zaangażowanie. To wspaniałe połączenie czakry ego z czakramem serca. Gdy Człowiek Pająk walczy, bo ma w głowie coś więcej niż ideę dobra. Ma też w głowie kobietę, do której chce wrócić jak najprędzej. Miłość jednak potrafi pchać do przodu.

Peter Parker pracuje też w mediach, co jest okazją do poznania wielu różnych osób, których nigdzie indziej by pewnie nie spotkał. Ale jest tam tylko podrzędnym fotografem. Zawód, który jest jego pasją, a do którego to podchodzi z aż za dużym luzem. Jego praca i reputacja jako fotoreportera cierpi, bo zajęty jest on pokazywaniem swoich super zdolności. Ratowaniem miasta. Jest tam też nieustannie go poprawiający, niczym surowy ojciec, szef całej firmy, w której pracuje. Ktoś bardzo świadomy zrobił tę bajkę. Ktoś kto znał życie. I umiał pokazać nawet i przez taki szczegół jak brak ojca w życiu potem jest wypełniany rolami innych osób. Jak chłopak niezbyt utemperowany trafia na swoją zagubioną domową temperówkę;)

Dla mnie "Spiderman" to moja największa bajka dzieciństwa. Właśnie na tym się wychowałem. Na bajce o super mocach, dobrych i złych, sile miłości, poświęceniu, niespełnionej miłości, trudach relacji, zagubieniu, ciągłym pośpiechu i całej masie innych wartości i zachowań. Wartości i zachowań, które wdrożyłem u siebie. Nie od dziś interesując się psychologią wiem, że bajki i filmy z dzieciństwa miały spory wpływ na nasze kształtowanie. Dopiero przed chwilą myśląc więcej o tej bajce widzę jak wiele z niej zaadoptowałem u siebie, chociaż w innych realiach niż Nowy Jork, USA i lata 90-te. To co zauważyłem i właśnie tu napisałem, to jedyny fragment tej notki, który napisałem nie na trzeźwo, choć wcale nie piłem. Jak się okazuje, możesz mieć wielki wgląd w życie, siebie i możliwości rozwoju, jeśli tylko odpowiednio wykorzystujesz pewne rzeczy;) Gdyby nie to... pewnie nigdy nie zauważyłbym czym jest miłość i jak ona potrafi pchać do przodu. Teraz wiem, że CHCĘ JĄ MIEĆ no matter what. Chcę ją mieć w sobie!

...i gdy Ada powiedziała to jedno zdanie, wiele się zmieniło. Zobaczyłem, że przecież to zależy ode mnie co będę do niej czuł. Co będę czuł do innych kobiet. Nawet jeśli one mnie nie będą chciały, bądź w jakiś sposób mnie skrzywdzą. Mogę przecież powiedzieć do kobiety, że ją kocham lub że mi się podoba. I nawet jak ona powie bym spadał na drzewo to nie musi to tego zmieniać. W końcu jeśli świadomie powiedziałbym, że mi się ona podoba, to czemu miałoby to zmienić jedno zdanie lub bluzga na mnie? Jeśli tak by było, oznaczałoby to tylko fałszywość. Ale nie fałszywość wobec niej, a wobec siebie!! To oznaczałoby, że nie kochałem jej, ani że mi się ona nie podobała. Po prostu spodobał mi się jej obraz i jej wyobrażenie.

I tak faktycznie mogłoby być. Kiedyś na pewno tak było. Ale nie po kilku książkach przeczytanych Osho lub szkoleniach Tomka:) Wiem, że to uczucie miłości braterskiej, sympatii lub fascynacji drugą osobą, nie było tylko iluzją. Ba! Jestem tego pewien. Inaczej nie myślałbym tak pozytywnie o kobietach, które w jakiś sposób były dla mnie ważne, a nie widziałem ich w ciągu ostatnich miesięcy, nie pisałem z nimi ani nie rozmawiałem. Mimo że Agi nie widziałem na żywo 1,5 roku, Marysi ponad rok, a Martyny... hmmm, tak dawno, że boję się liczyć... (czyżby były to prawie 3 lata, od naszego jedynego spotkania?) to mimo tego czasu, wiem że będę dobrze je wspomniał.

Wcześniej uważałem, że kochanie kobiety, za którą zamknąłem już drzwi, tylko by mi przeszkadzało. Że kochając kobietę, z którą już nie rozmawiam, utrudni mi skupienie na jakiekolwiek innej. Zrozumiałem jednak, że zamykając drzwi, zamknąłem tym samym swoje serce. Zamknąłem swoje serce na miłość. A tego robić nie chciałem.

Często przecież słyszy się, że jakaś zraniona osoba przyrzeka sobie, że nigdy więcej się nie zakocha. Zawsze wydawało mi się, że takie sytuacje to domena kobiet, ale ostatnio spotykam facetów, którzy zwierzali mi się z podobnych sytuacji. Niezależnie jednak od płci i tego kto nas zranił, czy to rodzice, czy kolega czy koleżanka, a może partner lub partnerka, nie zmienia to wyboru danej osoby. Wyboru, że zamyka ona swoje serce na miłość. Gdybym był Osho, zapytałbym wtedy takiej osoby:

"Jak chcesz kochać siebie, skoro zamykasz się na kochanie drugiej osoby?"

Żadna osoba nie będzie w stanie kochać nikogo, dopóki nie cofnie swojej obietnicy, że nie będzie już kochać osoby, która odchodzi.

Prawdą jest, że tak myślałem i teraz nie boję się tego przyznać. Nie boję się, bo pokonałem to ograniczenie. Uważałem, że taka "miłość do przeszłości" to uczucie dla słabych. A przecież miłość to SIŁA! Największa siła jaka może być w człowieku. Czyżbym nie chcąc kochać, nie chciał być silny?

A co takiego właściwie stało się między mną a Martyną? Czemu chciałem sobie wmówić, że przestałem ją kochać? Bo miałem dość niejasnej sytuacji. Chciałem jasno wiedzieć czy to do czegoś zmierza. W momencie, gdy był do tego zły moment. Jednak zdecydowałem się na niego. I konsekwentnie przez kilka miesięcy nie oglądałem się za siebie. Miałem nadzieję, że kiedyś spotkam kogoś równie wspaniałego. Ale serio, zacząłem zastanawiać się i wątpić - gdzie spotkam kogoś takiego? To była dziewczyna jedna na milion.

I po zadaniu tego pytania przez Adę, gdy oglądaliśmy razem "Amelię", cały czas myślałem o Martynie, małej Amelii. Ona była właśnie taką Amelią. Kimś kto żyje w ten sposób. Taką ją obserwowałem podczas rozmów z nią. Jednak nie miałem pewności czy ona taka jest, nie miałem okazji nigdy bliżej jej poznać. Chciałem, ale... nie udawało się. Postanowiłem więc zrobić krok naprzód.

Szczerze mówiąc, nie uważałem nigdy, że pragnę od niej za dużo. Chciałem spędzić z nią trochę więcej czasu by ją lepiej poznać. Zobaczyć jak normalnie funkcjonuje. Zjeść z nią posiłek, pójść z nią na spacer, zobaczyć jak się uśmiecha przed snem, jak ma dużo energii i jak do końca dnia ją traci. Chciałem też czytać jej bloga, Blipa i wiedzieć co w jej małym, wewnętrznym świecie się dzieje...

...ale ona tego nie chciała. Skasowała konto Blipa, blog nigdy nie był dla mnie dostępny poza krótkim okresem czasu... Nie podobało mi się to. Ale co mogłem zrobić? Nie będę przecież naruszał jej granic. Już nie. Już taki nie jestem...

Kiedyś wyobrażałem sobie jakbym skoczył na Martynę, gdybym nagle zobaczył ją pod swoimi drzwiami. I pewnie zaściskał na śmierć, podskakiwał z radości, cieszył się, gdyby zrobiła mi taką niespodziankę. Jednak, gdy nie mieliśmy kontaktu, a ja zamknąłem te "drzwi", to zmieniła się też moja reakcja. Myśląc po raz pierwszy od kilku miesięcy o Martynie przed drzwiami, myślałem już inaczej. Nie otworzyłbym drzwi i nie rzucił się na nią jak na wygraną w Totolotka. Po prostu bym spytał "co tu robisz?" i zachowywał się jakbym chciał wyjaśnień i celu jej wizyty.

Na szczęście jednak Ada uświadomiła mnie, że wcale nie chcę taki być. Dalej chcę ją kochać i to bez znaczenia czy ją jeszcze zobaczę czy nie! Prawie jej w życiu nie widziałem, ale wiem, że jakby była postarzałą babcią to też bym ją ubóstwiał. Ona miała niesamowicie świecącą osobowość.

I choć w głowie cały czas miałem love story, że kiedyś, mimo trudów będziemy razem, to rozczaruję Was - nie zamierzam do tego dążyć. Nie zamierzam niepokoić dziewczyny, która ma faceta i robić zamieszanie nie tylko w swoim życiu, ale i ich obojga. Mimo całej tej kumulacji uczuć, które do niej miałem i co mi uświadomiła Ada, które nadal gdzieś żyją.

I mimo, że taka sytuacja z niespodzianką pod drzwiami, może się nigdy nie wydarzyć. To będę miło wzdychał, że kiedyś coś tak pięknego może się wydarzyć. A nawet jeśli nie, to wiem, że moje życie tworzą nie tylko moje czyny, ale też myśli. I jeśli świadomie mogę zdecydować jakie chcę mieć myśli, to zdecydowanie bardziej wolę takie o uczuciu pełnym miłości, niż kolejny raz odwracać wzrok i mówić, że już kogoś nie kocham, bo zamknąłem za nim drzwi... o tak, zdecydowanie tak!